Programma:
zo. 24 september2011
Quirine Viersen

Recensie

NIEUWSBLAD VAN NOORD-OOST FRIESLAND.

Adembenemend cellospel van Quirine Viersen

KOLLUM. De voorbereidingscommissie van de Maartenskerkconcerten was bijzonder blij dat het voor de opening van het seizoen de bekende celliste Quirine Viersen kon strikken voor een cello soloconcert.

Quirine Vier:en heeft de afgelopen twintig jaar een grote internationale carriere opgebouwd en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Viersen presenteerde vrijdag nog in Amsterdam haar nieuwe cd met de zes cellosuites van Bach, die behoren tot zijn moeilijkste werk. Bach componeerde ze tussen 1717 en 1723 als kapelmeester aan het hof in Köthen voor zijn vriend Abel. Het is geen functionele muziek, niet geschreven voor eenbepaald doel, maar het zijn juist zeer abstracte stukken, die overigens wel keurig de structuur van de klassieke suite volgen en waarbij steeds de sarabande als emotioneel middelpunt staat. Veel beroemde cellisten hebben zich gewaagd aan de suites, vaak pas op latere leeftijd. Viersen schaart zich met haar nieuwe cd in het rijtje Pablo Casals en Mstislav Rostropovitsch, maar ook Anner Bijlsma en Yo-Yo-MA.

Viersen heeft bewust gekozen om de cellosuites in haar concertreeks 'en de puurheid van Bach' in kerken uit te voeren omdat die door hun intimiteit het religieuze aspect en de grootsheid van dit muzikale bouwwerk van Bach naar voren halen. Het spel van Quirine was krachtig, intens en zeer virtuoos.

De commissie had besloten om maximaal 200 luisteraars toe te laten, waardoor vrijwel iedere toeschouwer ook het fysieke spel van de solist goed kon zien. Het publiek ziet hoe de soliste met haar instrument omgaat, de grepen door de linkerhand en de boogvoering in de rechterhand ondersteunen mede wat ze horen. Vanaf de eerste tot de laatste noot wist Viersen het publiek van haar muzikaliteit en vaardigheid te overtuigen. Ze had gekozen voor de suites nr. II, III en V. Elk in hun eigen toonsoort en daardoor ook hun kenmerkende affecten.

Nr. II in D mineur was donker en ietwat zwaarmoedig, gevolgd door de wat flamboyante suite nr. III in Es. Na de pauze volgde nog de ietwat intiemere nr. V in C mineur.
Cellomuziek met een imaginaire polyfonie vol met akkoorden en harpeggio's, gebruik makend van onder- en bovenstemmen. Muziek met vrijwel geen aanwijzingen voor de wijze van uitvoeren, waardoor de uitvoering sterk afhankelijk is van de interpretatie van de solist.
Hierin is Quirine Viersen meer dan geslaagd.

TEKST: A.G. DE BOER